نابرابری بیننسلی چالشی مشترک در اکثر اقتصادهای غربی است، اما این پدیده در بریتانیا به واسطهٔ مسکن گرانقیمت، رکود دستمزد فارغالتحصیلان، فرسایش چتر تأمین اجتماعی و هزینههای سرسامآور فرزندپروری شیوهای بسیار حاد به خود گرفته است. جوانان در همهجا خشمگینتر از نسلهای پیشین هستند و بریتانیا نیز از این قاعده مستثنی نیست. ریشهٔ این خشم را شاید بتوان در شکاف میان آرزوها و واقعیت یافت: درهٔ عمیقی میان آنچه به آنها گفته شده بود زندگی میتواند باشد و آنچه در واقعیت هست.
گروه اندیشه: تام مَکتِیگ، ۲ سپتامبر ۲۰۲۶ در ویکی اسپرات، نیواستیتسمن با بررسی پدیدهٔ «دامپیها»، پرده از فروپاشی طبقهٔ متوسط و زوال شایستهسالاری برمیدارد. برخلاف نسلهای گذشته، جوانان تحصیلکردهٔ امروز به دلیل گرانی مسکن، رکود دستمزدها و اتکا به ارث خانوادگی، با وجود مشاغل حرفهای، درگیر فقری پنهان و خشمی بیننسلی شدهاند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
«نسل نگونبخت»؛ جوانانی بدون پول، بدون وام مسکن و بدون آینده، که در شکافی عمیق میان آرزوها و واقعیت سردرگم شدهاند. اگر دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی دوران ظهور «یاپیها» بود — یعنی جوانان حرفهای و موفقی که با مدارک دانشگاهی، شغلهای پردرآمد و پسانداز، بهسرعت در حال پیشرفت اجتماعی بودند — دهههای ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ متعلق به «دامپیها» است: جوانانی حرفهای، ناراضی و رو به افول. «دامپیها» برخی از مظاهر زندگی طبقهمتوسطی — مانند مدرک دانشگاهی یا شغل حرفهای — را دارند، اما از ارکان اصلی آن، یعنی داشتن خانهای امن و استقلال مالی، بیبهرهاند.
برای نخستین بار پس از انقلاب صنعتی، بخش چشمگیری از جوانان در مقایسه با والدین خود در همان سن، وضعیت اقتصادی بهتری ندارند. طبقهٔ متوسط مرفه و تحصیلکرده در حال فروپاشی است و با زوال آن، آرزوهای بسیاری از کسانی که سودای پیوستن به این طبقه را داشتند نیز رنگ میبازد. جنگ طبقاتی به پایان نرسیده، بلکه خطوط نبرد از نو ترسیم شدهاند. بریتانیا برخلاف ادعاهای شایستهسالارانهٔ عصر بلر، اکنون به جامعهای مبتنی بر «ارث و میراث» تبدیل شده است؛ جایی که شانس موفقیت یک فرد جوان نه با تلاش و سختکوشی او، بلکه با میزان دسترسیاش به ثروت خانوادگی تعیین میشود.
امروزه دیگر تعریف واحد و مورد توافقی از «طبقهٔ متوسط» یا «طبقهٔ کارگر» وجود ندارد. اگر زمانی به سادگیِ داشتن یا نداشتن ملک بود، اکنون بسیار پیچیدهتر شده است — به ویژه از زمانی که طرح «حق خرید» باعث شد مستاجران منازل دولتی نیز بتوانند به طبقهٔ مالک بپیوندند. شغل افراد هم دیگر نشاندهندهٔ جایگاه طبقاتی آنان نیست، زیرا هزاران نفر با عناوین شغلی بهظاهر طبقهمتوسطی و اعتبار دانشگاهی، همچنان اجارهنشیناند و به سختی از این حقوق تا حقوق بعدی روزگار میگذرانند.
نابرابری بیننسلی چالشی مشترک در اکثر اقتصادهای غربی است، اما این پدیده در بریتانیا به واسطهٔ مسکن گرانقیمت، رکود دستمزد فارغالتحصیلان، فرسایش چتر تأمین اجتماعی و هزینههای سرسامآور فرزندپروری شیوهای بسیار حاد به خود گرفته است. جوانان در همهجا خشمگینتر از نسلهای پیشین هستند و بریتانیا نیز از این قاعده مستثنی نیست. ریشهٔ این خشم را شاید بتوان در شکاف میان آرزوها و واقعیت یافت: درهٔ عمیقی میان آنچه به آنها گفته شده بود زندگی میتواند باشد و آنچه در واقعیت هست.
۲۱۶۲۱۶
کد مطلب 2277771
-
یاپیها و دامپیها؛ با «نسلِ نگون بخت جوان» آشنا شوید/ انگلیسی ها به سادگی صاحب خانه نمی شوند/واکاوی جامعهشناختی فروپاشی طبقهٔ متوسط جدید در غرب